Alleen durven zijn met jezelf

Er is bijna altijd iets.
Een scherm. Een geluid.
Een podcast op de achtergrond.
Nog even snel scrollen.

Stilte is schaars geworden.
En misschien wel spannend.

Want wat gebeurt er als je even niets doet?
Als je alleen bent met je gedachten?

Afleiding is geen ontspanning.
Vaak is het het vermijden van ongemak.

Niet willen voelen.
Niet willen horen wat zich vanbinnen aandient.

Sinds de komst van de smartphone hoeven we ons nauwelijks nog te vervelen.
Onze hersenen zijn daar niet voor gemaakt.

Het is niet de stilte die pijn doet.
Het is het verzet tegen wat daarin zichtbaar wordt.
Door steeds opnieuw afleiding te zoeken, verdoven we onszelf.

Veel van wat we doen, doen we niet omdat we het echt leuk vinden,
maar omdat we iets niet willen voelen.

Bijna iedereen heeft stemmetjes in het hoofd.
Onze innerlijke criticussen.
Goedbedoeld. Beschermend. Corrigerend.

Het probleem is niet dat ze er zijn,
maar dat we ze wegduwen of bevechten.
Wat je ontmoet, kan verzachten.

Veel mensen vinden niets doen moeilijk. Of eng.
Wie ben ik als ik niet productief ben?
Wie ben ik als ik niet succesvol ben?

De drang om door te gaan is vaak de angst om stil te staan.
Veel problemen bestaan niet in het nu,
maar in verhalen over verleden en toekomst.

Rust ontstaat alleen in dit moment.

Wat helpt:
– Schrijf in plaats van pieker.
– Neem echte pauzes.
– Plan momenten van niets.
– Onderzoek je vermijding.
– Sta jezelf toe om niet productief te zijn.

Reflectievragen:
1. Waar vermijd ik stilte met afleiding?
2. Wat probeer ik daar eigenlijk niet te voelen?
3. Wat verandert er als ik blijf?